بی دست و پا چو گوی به میدان حق بپوی

خواب تو بخت بست که بسته سعادتی

از پای درفتادی و از دست رفته ای

بی دست و پای باش چه دربند آلتی

میدان از آن توست به چوگان تو بابتی

ای رو به قبله من و الحمدخوان من

می خوانمت به خویش که تو پنج آیتی