تو از ما به هر کار داناتری

وزین چاره جستن چه پیمان کنیم

بدو گفت پیران که ای شهریار

انوشه بدی تا بود روزگار

ببایستها بر تواناتری

گمان و دل و دانش و رای من

چنینست اندیشه بر جای من