سبز شوند از بهار زرد شوند از خزان

عکس برون می زند گر چه تو در پرده ای

خاک تو گر آب خوش یابد چون روضه ایست

ور خورد او آب شور شوره برآورده ای

گر نه خزان دیده ای پس ز چه روزرده ای

گفتمش ای غیب دان از تو چه دارم نهان

پرورش جان تویی جان چو تو پرورده ای