گر نه خزان دیده ای پس ز چه روزرده ای

خاک تو گر آب خوش یابد چون روضه ایست

ور خورد او آب شور شوره برآورده ای

سبز شوند از بهار زرد شوند از خزان

گفتمش ای غیب دان از تو چه دارم نهان

پرورش جان تویی جان چو تو پرورده ای

کیست که زنده کند آنک تواش کشته ای