پرورش جان تویی جان چو تو پرورده ای

سبز شوند از بهار زرد شوند از خزان

گر نه خزان دیده ای پس ز چه روزرده ای

گفتمش ای غیب دان از تو چه دارم نهان

کیست که زنده کند آنک تواش کشته ای

کیست که گرمش کند چون تواش افسرده ای

شربت صحت فرست هم ز شرابات خاص