گفتمش ای غیب دان از تو چه دارم نهان

ور خورد او آب شور شوره برآورده ای

سبز شوند از بهار زرد شوند از خزان

گر نه خزان دیده ای پس ز چه روزرده ای

پرورش جان تویی جان چو تو پرورده ای

کیست که زنده کند آنک تواش کشته ای

کیست که گرمش کند چون تواش افسرده ای