کیست که زنده کند آنک تواش کشته ای

گر نه خزان دیده ای پس ز چه روزرده ای

گفتمش ای غیب دان از تو چه دارم نهان

پرورش جان تویی جان چو تو پرورده ای

کیست که گرمش کند چون تواش افسرده ای

شربت صحت فرست هم ز شرابات خاص

زانک تو جوشیده ای زانک تو افشرده ای