پرتو خورشید را تو به گل اندوده ای

چیست سپیدی چشم از اثر نفس و خشم

چون پی دارو ز یشم سرمه دهی سوده ای

از نظر لم یزل دارد جانت تگل

گنج دلت سر به مهر وین جگرت کان مهر

ای تو شکم خوار چند در هوس روده ای

از اثر شمس دینست این تبش عشق تو