به جای جان تو نشین که هزار چون جانی

بیا بیا که دوای هزار ایوبی

بیا بیا تو اگر چه نرفته ای هرگز

ولیک هر سخنی گویمت به مرغوبی

محب و عاشق خود را تو کش که محبوبی

اگر نه شاه جهان اوست ای جهان دژم

به جان او که بگویی چرا در آشوبی