ولیک هر سخنی گویمت به مرغوبی

بیا بیا که جمال و جلال می بخشی

بیا بیا که دوای هزار ایوبی

بیا بیا تو اگر چه نرفته ای هرگز

به جای جان تو نشین که هزار چون جانی

محب و عاشق خود را تو کش که محبوبی

اگر نه شاه جهان اوست ای جهان دژم