به چه عذر آید چه روپوش دارد

از آن سو رسیدی همان سوی روانی

گمان های ناخوش برد بر تو دل ها

نداند که تو حاضر هر گمانی

که تو نانبشته غرض را بخوانی

خنک آن زمانی که ساقی تو باشی

بریزی تو بر ما قدح های جانی