گه کلیدست گفت و گه قفلست

گردن و گوش را چه می خاری

گفته را دانه های دام مساز

که ز گفتست این گرفتاری

گاه از او روشنیم و گه تاری

گفت بادست گر در او بوییست

هدیه تو بود که گلزاری