فها ان لم تکن صرفا، فما زجه ببلوایی

اخلایی اخلایی، امانت دست من گیرید

که مستم، ره نمی دانم، بدان معشوق زیبایی

فجد بالراح لی شکرا، ولا تبق لنا فکرا

اخلایی اخلایی، به کوی او سپاریدم

بران خاکم بخسبانید کن سرمه ست و بینایی

الا یا ساقی الواهب، ادر من خمره الراهب