الا یا ساقی الواهب، ادر من خمره الراهب

فها ان لم تکن صرفا، فما زجه ببلوایی

اخلایی اخلایی، به کوی او سپاریدم

بران خاکم بخسبانید کن سرمه ست و بینایی

فلا ندری من الذاهب، ولا ندری من الجایی

اخلایی اخلایی خبر جان را که می دانم

که تو بر راه اندیشه حریفان را همی پایی