یک مسله می پرسمت ای روشنی در روشنی

چون ابر با چشمان تر با ماه تابان می روی

ای نور هر عقل و بصر روشنتر از شمس و قمر

ترجیع سوم را نگر نیکو برو افگن نظر

آن چه فسون در می دمی غم را چو شادی می کنی

خود در فسون شیرین لبی مانند داود نبی

آهن چو مومی می شود بر می کنیش از آهنی