بر جوی کنان تو هم ایثار کن این نان را

لیکن ز چنین سودا یابند ید بیضا

هر سال نه جوها را می پاک کند از گل

تا آب روان گردد تا کشت شود خضرا

تا آب حیات آید تا زنده شود اجزا

ای مستمع این دم را غریدن سیلی دان

می غرد و می خواند جان را بسوی دریا