می غرد و می خواند جان را بسوی دریا

بر جوی کنان تو هم ایثار کن این نان را

تا آب حیات آید تا زنده شود اجزا

ای مستمع این دم را غریدن سیلی دان

سرنامه تو ماها هفتاد و دو دفتر شد

وان زهره حاسد را هفتاد و دو دف تر شد

بستیم در دوزخ یعنی طمع خوردن