ای برای آفتابت فتنه گشته آفتاب

بی کنایت گو لقب تو آن رئیسی پیش را

آن خداوند شمس دین را جان بسی لابه کند

منتظر جان بر لب من از پی آریش را

روی سرخ من توی از روی زردم رو مناب