آن خداوند شمس دین را جان بسی لابه کند

پرشکر گردد دهان مر ترکش و ترکیش را

گر تو این معشوقه را با پیرهن گیری کنار

بی کنایت گو لقب تو آن رئیسی پیش را

منتظر جان بر لب من از پی آریش را

ای برای آفتابت فتنه گشته آفتاب

روی سرخ من توی از روی زردم رو مناب