منتظر جان بر لب من از پی آریش را

گر تو این معشوقه را با پیرهن گیری کنار

بی کنایت گو لقب تو آن رئیسی پیش را

آن خداوند شمس دین را جان بسی لابه کند

ای برای آفتابت فتنه گشته آفتاب

روی سرخ من توی از روی زردم رو مناب