چون گلستان ز صبا و بچه از ذوق صبا

هین مخسپید که شب شاه جهان بزم نهاد

می کشد تا به سحرگاه شما را که صلا

بر جهنده شده هر خفته ز جذب کرمش

شب نخوردی به سحر اشکم او پر بودی

مصطفی را و بگفتی که شدم ضیف رضا

کرده آماس ز استادن شب پای رسول