باد روحست که این خاک بدن را برداشت

تا قبا چاک زدند از سهرش اهل قبا

نی که مستقبل و ماضی گنهت مغفورست

گفت کین جوشش عشق است نه از خوف و رجا

خاک افتاد به شب چون شد ازو باد جدا

با ازین خاک به شب نیز نمی دارد دست

عشقها دارد با خاک من این باد هوا