خاک افتاد به شب چون شد ازو باد جدا

نی که مستقبل و ماضی گنهت مغفورست

گفت کین جوشش عشق است نه از خوف و رجا

باد روحست که این خاک بدن را برداشت

با ازین خاک به شب نیز نمی دارد دست

عشقها دارد با خاک من این باد هوا

بی ثباتست یقین باد وفایش نبود