کان خاک جرعه ز شراب صبا چشید

بگشای سینه را که صبایی همی رسد

مرده حیات یابد و زنده شود قدید

باور نمی کنی بسوی باغ رو ببین

گر زانکه بر دل تو جفا قفل کرده ست

نک طبل می زنند که آمد ترا کلید

ور طعنه می زنند بر اومید عاشقان