چون ماه دلم تابان، از کنگره میزان

باز این دل دیوانه زنجیر همی برد

چون برق همی رخشد، مانند اسد غران

چون تیر همی برد از قوس تنم، جانم

جان یوسف کنعانست، افتاده به چاه تن

دل بلبل بستانست، افتاده درین ویران

می افتم و می خیزم چون یاسمن از مستی