جان یوسف کنعانست، افتاده به چاه تن

چون برق همی رخشد، مانند اسد غران

چون تیر همی برد از قوس تنم، جانم

چون ماه دلم تابان، از کنگره میزان

دل بلبل بستانست، افتاده درین ویران

می افتم و می خیزم چون یاسمن از مستی

می غلطم در میدان چون گوی از آن چوگان