دل بلبل بستانست، افتاده درین ویران

چون تیر همی برد از قوس تنم، جانم

چون ماه دلم تابان، از کنگره میزان

جان یوسف کنعانست، افتاده به چاه تن

می افتم و می خیزم چون یاسمن از مستی

می غلطم در میدان چون گوی از آن چوگان

سلطان سلاطینم، هم آنم و هم اینم