ای آنکه چو زر گشتی از حسرت سیمین بر

من لقمه جان نوشم، نی لقمه ترخینه

گر باز چنان اوجی، کو بال و پر شاهی؟!

ور خرس نه ، چونی با صورت بوزینه؟!

زر عاشق رنگ من تو عاشق زرینه

در خانقه عالم، در مدرسه دنیا

من صوفی دل صافم، نی صوفی پشمینه