روح سوی قیصر و قصرمشید

هدهد جان چون بجهد از قفس

می پرد از عشق به عرش مجید

تیغ و کفن می برد و می رود

رسته ز اندیشه که دل می فشرد

جسته ز هر خار که پا می خلید

چرخ ازو چرخ زد و گفت ماه