گرگ غم اندر کف او موش، موش

شد سحر ای ساقی ما نوش، نوش

ای ز رخت در دل ما جوش، جوش

باده حمرای تو همچون پلنگ

چونک برآید به قصور دماغ

افتد از بام نگون هوش، هوش

چونک کشد گوش خرد سوی خود