چونک برآید به قصور دماغ

ای ز رخت در دل ما جوش، جوش

باده حمرای تو همچون پلنگ

گرگ غم اندر کف او موش، موش

افتد از بام نگون هوش، هوش

چونک کشد گوش خرد سوی خود

گوید از درد خرد: « گوش، گوش »