افتد از بام نگون هوش، هوش

باده حمرای تو همچون پلنگ

گرگ غم اندر کف او موش، موش

چونک برآید به قصور دماغ

چونک کشد گوش خرد سوی خود

گوید از درد خرد: « گوش، گوش »

گوش او: خیز، به جان سجده کن