بهارست و همه ترکان بسوی پیله رو کرده

بیا، که باز جانها را شهنشه باز می خواند

بیا، که گله را چوپان بسوی دشت می راند

که وقت آمد که از قشلق بییلا رخت گرداند

مده مر گوسفندان را گیاه و برگ پارینه

که باغ وبیشه می خندد، که برگ تازه افشاند