که باغ مرده شد زنده، و جان بخشیدن او تاند

قماشه سوی بستان بر، که گل خندید و نیلوفر

بود کانجا بود دلبر، سعادت را کی می داند؟!

یقین آنجاست آن جانان، امیر چشمه حیوان

چو اندر گلستان آید، گل و گلبن سجود آرد

چو در شکرستان آید، قصب بر قند پیچاند

درختان همچو یعقوبان، بدیده یوسف خود را