بیا، مگریز شیران را، گریزانی بود خامی

همی گردد فلک ترسان، کزو ناگاه برگردی

ز ترجیع چهارم تو عجب نبود که بگریزی

که شیر عشق بس تشنه ست و دارد قصد خونریزی

بگو: «نار ولا عار » که مردن به ز بدنامی

چو حله سبز پوشیدند عامه باغ، آمد گل

قبا را سرخ کرد از خون ز ننگ کسوه عامی