قبا را سرخ کرد از خون ز ننگ کسوه عامی

بیا، مگریز شیران را، گریزانی بود خامی

بگو: «نار ولا عار » که مردن به ز بدنامی

چو حله سبز پوشیدند عامه باغ، آمد گل

لباس لاله نادرتر، که اسود دارد و احمر

گریبانش بود شمسی، و دامانش بود شامی

دهان بگشاد بلبل گفت به غنچه که: « ای دهان بسته »