ای چو درخت بلند، قبله هر دردمند

هرچه کند گو بکن، هرچه کند جان ماست

هر نفسی روضه، از تو به پیش دلست

حاتم طی با سخاش، طی شد اگر این سخاست

برگ و برش خیره کن، شاخ ترش باوفاست

یک نفری بخت ور از تو خوش و میوه خور

یک نفری خیره سر گشته که آخر کجاست