که از خورشید رقصانند این ذرات بر بالا

نه ز اشراق جان آمد کاوخ جسمها زنده؟

زهی انوار تابنده، زهی خورشید جان افزا

بهر روزن شده تابان، شعاع آفتاب جان

زهی شیرینی حکمت که سجده می کند قندش

بنه از بهر غیرت را، دگر بندی بر آن بندش

بیار از خانه رهبان میی همچون دم عیسی