بر مصلای کمال رفعتست

زمهریر آمد تموز این ضحی

بر دکان آرزو وشوق تو

کیسه دوزانند این خوف و رجا

سجدهای سهو می آرد سها

خواب را گردن زدی ای جان صبح

چه صباح آموختن باید ترا؟!