ای شادی سرمستان، ای رونق صد بستان

بر قند و شکر خندد آن لعل سخن دانت

هرکس که ذلیل آمد، در عشق عزیز آمد

جز تشنه نیاشامد از چشمه حیوانت

بنگر به تهی دستان، هریک شده مهمانت

پرکن قدحی باده، تا دل شود آزاده

جان سیر خورد جانا، از مایده خوانت