خوش ارمغانیهای آن زلف معنبر می کشی

ای باده، دفع غم توی، بر زخمها مرهم توی

وی ساقی شیرین لقا، دریا به ساغر می کشی

ای باد، پیکی هر سحر، کز یار می آری خبر

ای خاک ره، در دل نهان داری هزاران گلستان

وی آب، بر سر می دوی، وز بحر گوهر می کشی

ای آتش لعلین قبا، از عشق داری شعلها