یوسف میان خاک و خون در پستی چاهی زبون

طوطی جان پاک را، مست و شکرخا می کشی

نزدیک مریم بی سبب، هنگام آن درد و تعب

از شاخ خشک بی رطب هر لحظه خرما می کشی

از راه پنهان هردمش ای جان به بالا می کشی

یونس به بحر بی امان محبوس بطن ماهیی

او را چو گوهر سوی خود از قعر دریا می کشی