خوان ملایک می نهی، نزل مسیحا می کشی

یونس به بحر بی امان محبوس بطن ماهیی

او را چو گوهر سوی خود از قعر دریا می کشی

در پیش سرمستان دل، در مجلس پنهان دل

ترجیع دیگر این بود، کامروز چون خوان می کشی

فردوس جان را از کرم در پیش مهمان می کشی

درد دل عشاق را، خوش سوی درمان می کشی