ده سال چوپانیش کرد، چون نام چوپان می کشی؟!

موسی ما ناخوانده، سوی شعیبی رانده

چون عاشقی درمانده، بر وی چه دندان می کشی؟!

موسی ما طاغی نشد، وز واسطه ننگش نبد

ای شمس تبریزی، ز تو این ناطقان جوشان شده

این کف به سر بر می رود، چون سر به کیوان می کشی

ترجیع دیگر این بود، ای جان که هردم می کشی