ترجیع دیگر این بود، ای جان که هردم می کشی

ده سال چوپانیش کرد، چون نام چوپان می کشی؟!

ای شمس تبریزی، ز تو این ناطقان جوشان شده

این کف به سر بر می رود، چون سر به کیوان می کشی

افزون شود رنج دلم، گر لحظه کم می کشی

ای آنک ما را می کشی، بس بی محابا می کشی

تو آفتابی ما چو نم، ما را به بالا می کشی