این کف به سر بر می رود، چون سر به کیوان می کشی

موسی ما طاغی نشد، وز واسطه ننگش نبد

ده سال چوپانیش کرد، چون نام چوپان می کشی؟!

ای شمس تبریزی، ز تو این ناطقان جوشان شده

ترجیع دیگر این بود، ای جان که هردم می کشی

افزون شود رنج دلم، گر لحظه کم می کشی

ای آنک ما را می کشی، بس بی محابا می کشی