ای شمس تبریزی، ز تو این ناطقان جوشان شده

چون عاشقی درمانده، بر وی چه دندان می کشی؟!

موسی ما طاغی نشد، وز واسطه ننگش نبد

ده سال چوپانیش کرد، چون نام چوپان می کشی؟!

این کف به سر بر می رود، چون سر به کیوان می کشی

ترجیع دیگر این بود، ای جان که هردم می کشی

افزون شود رنج دلم، گر لحظه کم می کشی