افزون شود رنج دلم، گر لحظه کم می کشی

ای شمس تبریزی، ز تو این ناطقان جوشان شده

این کف به سر بر می رود، چون سر به کیوان می کشی

ترجیع دیگر این بود، ای جان که هردم می کشی

ای آنک ما را می کشی، بس بی محابا می کشی

تو آفتابی ما چو نم، ما را به بالا می کشی

چند استخوان مرده را، بار دگر جان می دهی