رسیدم در بیابانی، کزو رویند هستیها

وگر قربان نگردی تو، یقین می دان که مرداری

خمش باش و فسون کم خوان، نداری لذت مستان

چرایی بی نمک ای جان، نه همسایه نمکساری؟

فرو بارد جزین مستی از آن اطراف مستیها