خمش باش و فسون کم خوان، نداری لذت مستان

بپز گر پروری داری، وگر خرگوش کهساری

وگر نبود این و آن، برو خود را بکن قربان

وگر قربان نگردی تو، یقین می دان که مرداری

چرایی بی نمک ای جان، نه همسایه نمکساری؟

رسیدم در بیابانی، کزو رویند هستیها

فرو بارد جزین مستی از آن اطراف مستیها